سالها بود که به اتوبوس های فکستنی و داغون توی خط های اتوبوس یا به قول هموم قدیمی ها خط ۱۱ عادت کرده بودیم.
اتوبوس هایی که هیچ نشانی از زندگی مدرن شهری و رعایت حقوق شهروندی نداشت و سوار شدن بر آنها با هزار و یک عذاب و بد بختی انجام می شد.
بوی گند دود و گازوئیل از یک طرفو صندلی های شکسته فایبر گلاس و چوبی از طرف دیگر. دسته ها و میله های اتوبوس ها نیز وضع خود را داشت و در کل اتوبوس خط ۱۱ سوار شدن یعنی مکافات عمل این دنیا.
مردم هم خیلی اعتراض می کردن و کسی گوشش بدهکار نبود . هرچی لباس های آنها در اتوبوس ها کثیف و پاره می شد یا ظاهر اتوبوس خاطرات جنگ جهانی دوم را تداعی می کرد آب از آب تکان نمی خورد و کم کم مردم به این وضع عادت کرده بودند.
اما فعالیت مدیریت تر و تمیز و شیک در شهرداری تهران که لباس معمولی شهردار آن کمتر از نیم میلیون تومن نیست و آدم از بودن در کنار اون احساس آرامش می کنه سبب شد تا کم کم آن همه خاطرت سیاه روزهای سوار شدن بر اتوبوس های دیزلی رنگ بازد.
امروز نیز خبر و عکس های ورود اتوبوس های جدید به تهران را دیدم و برای معدود دفعات از کار خبری در حوزه شهری و خدمتی که قرار است به مردم داده شود احساس رضایت و خشنودی کردم.
این اتوبوس ها اگرچه مدت هاست در شهرهای مهم اروپایی مردم را جا به جا می کند و برای مردمان آنها کمی "دمده" شده اما ما تهرانی ها کم کم معنی احترام به حقوق شهروندی را می فهمیم و باشد که این احساس خوش هر روز و هر روز بیشتر شود....
