اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن...

 و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن...

 و چه بدبختی آزاردهنده ای است تنها خوشبخت بودن!

...در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است

کاش...

كاش در دهكده عشق فراواني بود

توي بازار صداقت كمي ارزاني يود

كاش اگر گاه كمي لطف به هم ميكرديم

مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب

روي شفاف ترين خاطره مهماني بود

كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد

قرض مي داد به ما هرچه پريشاني بود

كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم

رنگ رفتار من و لحن تو انساني بود

مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست

كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود

چه قدر شعر نوشتيم براي باران

غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود

كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها

دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود

كاش دل ها پر افسانه ي نيما مي شد

و به يادش همه شب ماه چراغاني بود

كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر

غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها

غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود

دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم

راز اين شعر همين مصرع پاياني بود

دوباره برنامه های حوزه شهری...

دوباره روز خبرنگار ....

دوباره دیدن چهره های تازه....

دوباره احساس حقارت میون آدم های.... بودن...

دوباره زنگ های مداوم دوستایی که سال به ۱۲ ماه حالت رو نمی پرسن و نزدیک روز خبرنگار هی زنگ می زنن "برنامه کجاست؟"...

دوباره اظهار فضل های آدم هایی که توی مرداد خبرنگار می شن و اندازه یک کارشناس توی برنامه ها سوال می کنن تا بگن ماهستیم...

دوباره ...

دوباره ... 

حالم بهم می خوره از این روز خبرنگار و آدم هایی تنها ۱۷ مرداد خبرنگار میشن... کاش محمود صارمی شهید نمی شد و روزی برای خبرنگار نبود... کاش!

 يه روز يه کشيش به يه راهبه پيشنهاد می کنه که با ماشين برسوندش به مقصدش... راهبه سوار ميشه و راه ميفتن... چند دقيقهء بعد راهبه پاهاش رو روی هم میندازه و کشيش زير چشمی يه نگاهی به پای راهبه ميندازه... راهبه ميگه: پدر روحانی ، روايت مقدس ۱۲۹ رو به خاطر بيار... کشيش قرمز ميشه و به جاده خيره ميشه... چند دقيقه بعد بازم شيطون وارد عمل ميشه و کشيش موقع عوض کردن دنده ، بازوش رو با پای راهبه تماس ميده... راهبه باز ميگه: پدر روحانی! روايت مقدس ۱۲۹ رو به خاطر بيار!... کشيش زير لب يه فحش ميده و بيخيال ميشه و راهبه رو به مقصدش می رسونه... بعد از اينکه کشيش به کليسا بر می گرده سريع ميدوه و از توی کتاب روايت مقدس ۱۲۹ رو پيدا می کنه و می بينه که نوشته: «به پيش برو و عمل خود را پيگيری کن... کار خود را ادامه بده و بدان که به جلال و شادمانی که می خواهی می رسی»!

همیشه عاشق و دلداده نیمه شعبان بودم... از اون بچگی که با کلی شوق و شور کوچه ریسه می بستیم و با گذاشتن بالش روی صندلی پارچه های رنگی رو دور تا دور کوچه زینت می دادیم.

کلی صفا وعشق توی اون روزها بود که حالا در اوج گرفتاری و مشقت زندگی بی حاصل فقط با دیدن جشن های نیمه شعبان و کوچه های رنگی شهر وقتی که اسم اباصالح رو میشنوی گوشه چشمات خیس میشه...چقدر دلم می خواست که اون شور و شوق دوباره تکرار می شد اما که نه از آن روزها چیزی باقی مانده و نه یاد سه شنبه شب هایی که جمکران می رفتیم و شنیدن صدای گرم مرحوم آقاسی.

نمیدونم چرا ولی یک دفعه هوایی جمکران شدم و دلم گرفت... عیدتون مبارک!

از بودنم !؟؟

از چگونه بودنم !؟؟

وز برای چه بودنم !؟؟

وباز بدان نقطه رسیدمی که ندانستمی آیا باز هم می توانم بنویسم یا نه ...

و در مورد چه باید بنویسم !؟؟

چون نوشتن برایم همیشه راهی است برای خالی کردن انرژی منفی درونم، امّا این بار... انگار چشمه روح نگارشم خشکیده است...

انگار قرار نیست تو این خبرگزاری ایرنا دفتر استان تهران یک روز صبح بدون تنش و بحث درونی سازمانی آغاز بشه.

این بحث ها هر روز و به یک شکل انجام می شه که اغلب غرلند های دوستان همکار رو به دنبال داره که در آخرین تنش! رییس خبرگزاری استان تهران در ابلاغی عمومی اعلام سهمیه بندی اینترنت را در این مرکز اعلام کرد.

به دلیل محدودیت امکانات توی این دفتر دستگاه ارسال عکس عکاسان با دستگاه اینترنت یکی شده که البته به دلیل تعطیلی مداوم عکاسی این مرکز بیشتر اینترنت اون فعاله و عکاس های مرکز خیلی با دستگاه کار ندارند.

اما رییس دفتر ایرنا استان تهران امروز در ابلاغی عمومی اعلام کرد هر خبرنگار یک بار در روز و انهم حداکثر ۱۵دقیقه امکان استفاده از اینترنت رو داره و لاغیر...!

حالا هم این موضوع شده شوخی بین خبرنگارهای مرکز و باید ببینیم هست گوش شنوا و یا مثل دفعه های گذشته....

برويم و شنـــا کنيم ، حقيقــت ساده لــوح پذيرفت و گول

خورد . آن دو با هم به کنار ساحل رفتند ، وقتي به

ساحل رسيدند حقيقت لباسهايش را در آورد . دروغ

حيلــــه گـــر لباسهاي او راپوشيد و رفت . از آن روز

هميشه حقيقت عــــريان و زشت است ، اما دروغ در

لبــــــاس حقيقت با ظاهري آراسته نمايان مي شود...

نگاه ساکت باران به روي صورتم دزدانه ميلغزد

 ولي باران نمي داند که من دريايي از دردم

به ظاهر گر چه مي خندم  ولي اندر سکوتي تلخ

مي گريم...

گاهي سبزند ، گاهي پائيزن و زردند .

 زمستون ديده نميشن . تابستون سايبون سبزند.

 آدما خيلي قشنگن ... حيف كه هر لحظه يه رنگند

شاید خیلی سخت باشه اما می خوام یه اعتراف کنم. اعتراف به اینکه بالاخره بعد از چند سال کار خبری تو حوزه شهرداری و مدیریت شهری تهران بالاخره عملکرد شهرداری طوری بود که من رو نسبت به عقیده منفی نسبت به عملکرد این مدیریت کمی تغییر داد.

واقعا باید به محمدباقر قالیباف و مدیرهای زیر دستی اون دستمریزاد گفت که تو بارش برفی که در دههای اخیر در تهران سابقه نداشت و سرمای هوای پایتخت توی ۵۰سال اخیر بی سابقه بودُ توانست به شکل مطلوبی به مردم خدمت رسانی کند.

راستش را به خواهید دیشب وقتی اخبار میزان برودت هوای تهران رو ۱۱درجه زیر صفر گفت با خودم گفتم فردا صبح با این برفی که در تهران بارید و یخبندون های خیابون ها محاله بشه توی خیابون های تهران ماشین برد.

آخه تجربه چند ساله گذشته این طور نشون داده بود که شهرداری هرچه می گوید فقط می گوید و عملی در کار نیست.

اما امروز صبح که برای نقد کردن چک به بانک رفتم از خشکی خیابون های تهران و سهولت در رفت و آمد با وجود سرمای بیش از حد هوا لذت بردم و زیر لب آفرین جانانه به قالیباف گفتم.

اگر چه یه مدت "کل کل" دوست داشتنی بین من و شهردار تهران بر سر حاشیه سازی هایی که برای حوزه خبری شهرداری درست می کنم پیش اومده اما برای اولین بار باید اعتراف کنم که بعضی وقت ها در مورد قالیباف و مدیریت فعلی شهرداری تهران غلو کردم و امیدوارم که همه بر و بچ شهردار حلالم کنند.

البته این دلیل نمیشه که دست از انتقاد از مدیریت شهری بردارم و هنوز تو خیلی دیگه از بخش های شهرداری گوشه کار لنگ می زنه.

اما رسالت کار ما خبرنگارها ایجاب می کنه که واقعیت ها را بگیم و این هم واقعیت که قالیباف توی برف و یخبندون بی سابقه تهران گل کاشت... 

1- جسارت در بيان عقيده 2- جرأت در پذيرش اشتباه

 درد زیستن با ماهیانی است که فکر دریا به ذهنشان خطور نکرده است!

هر دم اين بانگ بر آرم از دل

     واي اين شب چه قدر تاريك است

   خنده اي كو كه به دل انگيزم

     قطره اي كو كه به دريا ريزم

      صخره اي كو كه به دام آويزم

        مثل اين است كه شب نمناك است

          ديگران را هم غم هست به دل

      غم من ليك كمي نمناك است ..... 

   من بگریم تو بخندي شده است

       ازدلم ياد نكردي شايد،

          عشق هم سهميه بندي شده است ....

اگر مي خواهي خوشبخت باشي براي خوشبختي ديگران بكوش زيرا آن شادي

 كه ما به ديگران مي دهيم به دل ما بر مي گردد

                                                     *** بتهوون

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

چشم به جهان گشود...

آسمان را دید...

خورشید چشمش را زد...

صدای باد را در لابلای برگها حس کرد...

به جنگل نگریست...

به کوهستان نگریست...

از عظمت اقیانوس حیرت کرد...

از " پیشین مخلوقاتش " درس ها گرفت...

 شب فرا رسید...

ستارگان را شمرد...

با ماه انس گرفت...

 زیبایی در وجودش جوشید...

بی قرار شد...

تپید...

صدای قلب خودش را شنید...

و چه زیبا بود ! مداوم و عمیق ...........................

 و برخاست و خالق این همه شگفتی را به مقابله طلبید

او کشید

او کشف کرد

او سرود

او ساخت

او دوست داشت

او عاشق شد .................................

 او خلق کرد....................................

 و بدینسان نماینده خدایش شد در سیاره کوچک زمین .

و این همه......

تنها در سیاره خرد و ناچیز زمین رخ داده بود !

الان چند وقته مي خوام برم بهشت زهرا...وقت نمي كنم...يا به يه مشكلي مي خورم نميشه بريم.
شايد يكسالي باشه نرفتم بهشت زهرا . دوست دارم يه سر به اونايي كه هيچ وقت نديدمشون بزنم. هميشه با سر زدن به اهل قبور دلم آروم مي شه  طوري كه الان دارم مي نويسم بغضم گرفته.
اما يا خبرگزاري بودم /يا گواهينامه نداشتم/يا با مخالفت هاي همسرم مواجه شدم(آخه اون خيلي از اين طور جاها خوشش نمي ياد)

دفعه آخر كه رفتم روي يكي از سنگ قبرا خوندم:
برسنگ قبرمن بنویسید خسته بود اهل زمين نبود نمازش شكسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد شيشه بود تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود

هیچ چیز بدتر از اون نیست که تو اوج گرمای تابستان وقتی حال جواب سلام دادن نداری و نمی تونی توی آینه موهات شونه کنی یک دفعه از اداره بهت زنگ بزنن.....

زنگ بزنن که باید ساعت دو بعد از ظهر فلان برنامه ۳ ساعته که همش توی فضای باز اجرا می شه پوشش خبری بدی.

نمی تونید تصور کنید که اون لحظه هیچ چه تصویری جلوی چشمتون رو می گیره.... هر طور که می خوای یه جور بپیچونی و برنامه رو نری عقلت جایی قد نمی ده. مجبور می شی بری و همه سختی ها رو تحمل کنی. بعد از کلی غرلند زدن توی دل به مدیران خبرگزاری که بابا ما هم انسانیم ناهار نخورده اونم توی گرمای تابستون نمی شه رفت بیرون. رهسپار برنامه می شوی به امید اینکه برنامه یا کنسل بشه و زود برگردی یا زود سر و تهش هم بیاد....

اما از بد روزگار برنامه که با ۴۰دقیقه تاخیر شروع می شد نیم ساعت دیرتر هم تمومه میشه و مهمانان برنامه هم اونقدر پر چونگی می کنن که دهنت کف می کنه. پرسون پرسون دنبال آبی نوشابه ای شربتی می گردی اما می گن چون برنامه خارج از تهرانه هنوز تدارکات نرسیده.

دیگه بدتر از این نمی شده. انگار تمام دنیا روی سرت خراب شده و هیچ کار نمی تونی بکنی. هرچی آب دهن قورت می دی که کمتر اذیت بشی فایده ای نداره تا اینکه یه دفعه یکی از خبرنگارهایی که توی برنامه است یه چیزی بهت تعارف می کنه که انگار تمام دنیارو بهت دادن.

از توی کلمن خبرنگاریش یه تیکه هندوانه نیمه خنک له شده در میاره و تعارف می زنه... وای نمی دونید با چه ولع و حرصی همون یه تیکه هندوانه میره توی گلو. بعد از اینکه چشمات باز شد و دوباره زنده شدی کلی تشکر و قدردانی به همکار خبرنگار و یه جمله معروف که: هر چه خار آید روزی بکار آید.

نسل منفي يكم و منقي دوم و منفي سوم بيشتر در كوچه ها عاشق مي شدند. خواكشان هم همسايه روبه رويي بود. دعوا و كتك كاري و "آخ ديگه آبرومون جلوي در و همسايه رفت" هم هكذا.

نسل صفرمي ها و يكمي ها اما در شرايط ديگري عاشق شدند. آنها گاهش در پياده رو  نامه هاي عاشقانه رد و بدل مي كردند و در عين حال گاهي كتاب هايي به هم مي دادند و زير جملات عاشقانه اش خط مي كشيدند . اين كار دو حسن داشت: يكي اينكه طرف تابلو نمي كرد كه بلد نيست يك نامه عاشقانه بنويسد دوم اينكه ادبيات هم وارد ماجرا مي شد. در همين فاصله كم كم در كشورهايي مثل هند با يك عينك جابجا كردن يا با بوق با يك درخت خيلي ها عاشق مي شدند.

وقتي به نسل ما كه سوم باشد نوبت عاشقي رسيد ديديم روش هاي بروز عشق و علاقه با سرعتي معادل سرعت نور افزايش يافته است. اتوبوس و رستوران و پيتزاي مخلوط و يك بليت سينماي اضافه و حتي روي ديوار توالت هاي عمومي ازعشق خوانده مي شد. بعلاوه چت روم ها كه خودش فرصت خفني بود براي اينكه شما بتركانيد.
اين مقدمه تاريخي را برايتان نوشتم كه اضافه كنم:
دراين ميان يك جور عشق ديگر هم بود كه گريبان يكسري آدم هاي صاف و صادق را گرفت. يعني آنها درحقيقت گريبان اين عشق را گرفتند.
همان هايي كه عشقشان ايران بود و درد دين داشتند. آنها رفتند جنگيدند تا من و تو سالها بعد راحت عاشق شويم و شيطنت كنيم... چه باك اگر باشند و گاهي سرمان فريادي هم بكشند........

زندگي صحنه تلاش و بالندگي، و لحظه هاي آن چون رودي درگذر است. رودي مواج كه درتلاطمش ، انسان ها ساخته مي شوند ؛ پس تا دمي باقي است از لحظات و سخنان ديگران عبرت بگيريم :

با شکیبایی وصبر ، انتظار گشايش و پيروزي مي رود . ( حضرت محمد صلي الله عليه و آله)

- اگر كوه ها به لرزه درآمدند، تو پابرجا و استوار باش . ( امام علي عليه السلام)

- صبر، ضامن پيروزي است . ( حضرت علي عليه السلام )

- هر كس يك ساعت شكيبايي ورزد ، ساعت ها حمد و سپاس خواهد گفت . ( حضرت علي عليه السلام )

- صبر،  قله ايمان است . ( امام صادق عليه السلام)

- بردباري ، هنگامي خوب است كه مبدأ منزهي داشته باشد ، وگرنه در مقابل بيدادگري ، بردباري ناتواني  ، و ناتواني مقدمه نابودي است. ( زرتشت)

- بردباري به هنگام خشم ، و خوش رويي به هنگام تنگدستي ، مشكل ترين كار است . ( سقراط)

- هر چه بخواهيد به دست خواهيد آورد : اگر صبر و بردباري ، سرمايه شما باشد. ( لافونتن)

- كسي كه هيچ چيز را تحمل نمي كند، خود، تحمل ناپذير است.( ژانه)

- عظمت واقعي در آن نيست كه هرگز سقوط نكنيم ؛ بلكه در آن است كه هر بار سقوط كرديم، دوباره برخيزيم . ( ژيد)

- مصائب خود را مانند لباس هايتان با كمال بي اعتنايي تحمل كنيد.( شكسپير)

- راز بزرگ زندگي در شكيبايي است و نبايد به خاطر يك آينده مبهم ، حال را از دست داد. (؟)

هر كس نبدد بر دلبري دل يا آدمي نيست يا دل ندارد

زندگی

زندگی تفسير اين سه بخش است:

خنديدن - بخشيدن - فراموش کردن

پس بخند ......... ببخش و............ فراموش کن.

يه روز يه کشيش به يه راهبه پيشنهاد می کنه که با ماشين برسوندش به مقصدش... راهبه سوار ميشه و راه ميفتن... چند دقيقهء بعد راهبه پاهاش رو روی هم میندازه و کشيش زير چشمی يه نگاهی به پای راهبه ميندازه... راهبه ميگه: پدر روحانی ، روايت مقدس ۱۲۹ رو به خاطر بيار... کشيش قرمز ميشه و به جاده خيره ميشه... چند دقيقه بعد بازم شيطون وارد عمل ميشه و کشيش موقع عوض کردن دنده ، بازوش رو با پای راهبه تماس ميده... راهبه باز ميگه: پدر روحانی! روايت مقدس ۱۲۹ رو به خاطر بيار!... کشيش زير لب يه فحش ميده و بيخيال ميشه و راهبه رو به مقصدش می رسونه... بعد از اينکه کشيش به کليسا بر می گرده سريع ميدوه و از توی کتاب روايت مقدس ۱۲۹ رو پيدا می کنه و می بينه که نوشته: «به پيش برو و عمل خود را پيگيری کن... کار خود را ادامه بده و بدان که به جلال و شادمانی که می خواهی می رسی»!

نتيجهء اخلاقی اينکه اگه توی شغلت از اطلاعات شغلی خودت کاملا آگاه نباشی، فرصتهای بزرگی رو از دست ميدی!

بلافاصله بعد از اينکه زن پيتر از زير دوش حمام بيرون اومد پيتر وارد حمام شد... همون موقع زنگ در خونه به صدا در اومد... زن پيتر يه حوله دور خودش پيچيد و رفت تا در رو باز کنه... همسايه شون -رابرت- پشت در ايستاده بود... تا رابرت زن پيتر رو ديد گفت: همين الان ۱۰۰۰ دلار بهت ميدم اگه اون حوله رو بندازی زمين!... بعد از چند لحظه تفکر ، زن پيتر حوله رو ميندازه و رابرت چند ثانيه تماشا می کنه و ۱۰۰۰ دلار به زن پيتر ميده و ميره... زن دوباره حوله رو دور خودش پيچيد و لباس هاشو تن كرد ... چند دقيقه بعد پيتر پرسيد: کی بود زنگ زد؟ زن جواب داد: رابرت همسايه مون بود... پيتر گفت: خوبه... چيزی در مورد ۱۰۰۰ دلاری که به من بدهکار بود گفت؟!

نتيجهء اخلاقی: اگه شما اطلاعات حساس مشترک با کسی داريد که به اعتبار و آبرو مربوط ميشه ، هميشه بايد در وضعيتی باشيد که بتونيد از اتفاقات قابل اجتناب جلوگيری کنيد!

فرق روزگار با آموزگار در اين است كه آموزگار اول درس مي دهد بعد امتحان مي گيرد اما روزگار اول امتحان مي گيرد و بعد درس مي دهد.

وقتي به دنيامي آييم در گوشمان اذان مي گويند وقتي مي ميريم بر رويمان نماز مي خوانند زندگي چقدر كوتاه است ! حدفاصل اذان تا نماز.

يادت باشه دنيا گرده هر وقت احساس كردي به آخر خط رسيدي شايد در نقطه شروع باشي!

رنگين كمان پاداش كساني است كه تا آخرين قطره در زير باران مي مانند.

شادماني چهره بي نقاب اندوه است به معيار دل.

برگ در انتهاي زوال مي افتد و ميوه در ابتداي كمال. بنگر كه چگونه مي افتي چون برگ زرد يا سيب سرخ.

يك روز رسد غمي به اندازه كوه يك روز نشاطي اندازه دشت
افسانه زندگي چنين است در سايه كوه بايد از دشت گذشت

سنگي كه طاقت ضربه هاي تيشه را ندارد تنديسي زيبا نخواهد شد از زخم تيشه خسته نشو كه وجودت شايسته تنديس است!

با بال شكسته پر گشودن هنر است
اين را همه پرندگان مي دانند.

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد طلب عشق ز هر بي سر و پايي نكنيم

غم دنيا رو دوشم بود به ابروم خم نيومد

گذشت من يه دريا بود و بخشش کم نيومد

تحمل که مرامم شد گرفتاري به نامم شد

تو اين دنياي آشفته خدا شکرت کلامم شد

 خدا شکرت کلامم شد

صبور بودم يه کوه پر غرور بودم

توي تاريکي و ظلمت يه روزن پر ز نور بودم

 اگر دل را به کس بستم دلم را هديه کرد دستم

بدي ديدم و بخشيدم به بدبيني نپيوستم

غم دنيا رو دوشم بود به ابروم خم نيومد

گذشت من يه دريا بود و بخشش کم نيومد

تحمل که مرامم شد گرفتاري به نامم شد

تو اين دنياي آشفته خدا شکرت کلامم شد

خدا شکرت کلامم شد

صبور بودم يه کوه پر غرور بودم

توي تاريکي و ظلمت يه روزن پر ز نور بودم

من از دنيا نترسيدم به عمق غصه خنديدم

چرا آخر خدا را من هميشه در کنار ديدم

 غم دنيا رو دوشم بود به ابروم خم نيومد

گذشت من يه دريا بود و بخشش کم نيومد

تحمل که مرامم شد گرفتاري به نامم شد

تو اين دنياي آشفته خدا شکرت کلامم شد .....

كاش ميدانستيم...

زندگي محفل سكوت و تنهايي نيست

دل به قضا سپردن و پژمردن نيست

زندگي كوشش و جاري شدن است

                 کین جلوه های کاغذین

                           تلخ تر از زجه های ماتمست

                                                     نیست گر باور تو  را

                                                                            یک نفس

                                       شب پیش چشمانم بیا...